X
تبلیغات
داستان کوه - هیمالیا به روش سبکبار
داستان کوه، داستان پر فراز و نشیب زندگی است.

آقای محمد نصیری، یکی از همکاران کارگروه هیمالیا نوردی در فدراسیون، از من خواسته اند کامنت ایشان را در بخش اصلی وبلاگ منتشر کنم:

" با سلام
جناب آقای شجاعی گویا نامی مشابه نام بنده در پست های شما کامنت میگذارد که این موضوع را امروز از طریق یکی از دوستانم متوجه شدم!
قابل ذکر است اینجانب محمد نصیری سال 87 عضو تیم کارگران کشور اعزامی به برودپیک؛ که اولین دیدار بنده با شما بود. سال 88 عضو تیم هیمالیا نوردی استان تهران اعزامی به گاشربروم2 و در سال 89 عضو تیم ملی اعزامی به دائولاگیری می باشم. کامنتهای گذاشته شده در پست های شما متعلق به اینجانب نمی باشد. لذا در خواست دارم آقای محمد نصیری که در پست های شما کامنت گذاشته اند خود را معرفی کاملی نمایند تا سوبرداشت پیش آمده بر طرف گردد. با تشکر"

***

در پست قبلی از صعود یال شمال غربی گاشربروم 4 نوشتم. این صعود بدون حادثه پایان یافت. اما به قول نویسنده کتاب آنها با تصمیم به شب مانی بدون وسایل کافی در ارتفاع 7900 دست به "قمار" زدند. یکی از آنها خطر آن را نپذیرفته و باز می گردد. اما بقیه قمار می کنند. یک طرف قمار هم شکست و طرف دیگر آن پیروزی است. کافی بود هوا آن شب به قدری خراب شود که نه راه پیش داشته باشند و نه راه پس. و در صورتیکه چند روز در آن ارتفاع می ماندند قطعا با حادثه ناگواری مواجه می شدند. در اولین پست در این مجموعه پرسیدم منتقدین لازم است حادثه ای فرضی را در نظر بگیرند و بعد ما را جای آنها گذاشته و نقد کنند. باز هم این سوال را تکرار می کنم.

شاید مهمترین شباهت این صعود با صعود ما تخمین نادرست از زمان صعود مسیر باشد. همان پیش بینی که باعث شد بدون شب مانی مجبور شوند در ارتفاع 7900 متر شبی را بدون وسایل شب مانی به صبح برسانند. همچنین از تیم پشتیبان خبری نبود و نیمی از مسیر به صورت محاصره ای و نیم دیگر به روش آلپی صعود شد.

***

در ادامه بخشی از کتاب "کوهنوردان آزادی" نوشته برنادت مکدانلد مربوط به صعود تاریخی کورتیکا-شاور بر روی دیواره درخشان گاشربروم 4 در سال 1985 را منتشر می کنم:

فصل 8

سومین نفر

...وقتی به منطقه رسیدند دیواره را از کمپ اصلی بررسی کردند. و خوشحال شدند از اینکه دیدند به دلیل بارش کم آن سال برف زیادی روی آن وجود ندارد. هوا به نظر خوب می آمد و از آنجا که به پیش بینی هواشناسی دسترسی نداشتند مجبور بودند به غریزه شان اعتماد کنند.

علاوه بر پوشاکشان، یک حلفه طناب، چند قلم لوازم فنی، یک کیسه بیواک، مقداری غذا، سوخت و اجاق برداشتند و به سمت دیواره و دهلیز برفی به راه افتادند. اوایل آن دهلیز را بدون طناب صعود کردند. در اواسط دیواره وقتی به صخره های مرمرین درخشان رسیدند طناب را از کوله شان در آورده و یکدیگر را حمایت کردند. از اینجا بود که مشکلات شروع شد.

مسیر آبی رنگ مسیر کورتیکا-شاور است


برچسب‌ها: هیمالیا به روش سبکبار, برودپیک 92, ترجمه
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  جمعه بیست و دوم شهریور 1392ساعت 3:33  توسط رامین شجاعی  | 

در پست قبلی فصلی از کتاب دنیای عمودی من مربوط به صعود کوکوچکا-پیتروفسکی بر روی جبهه جنوبی k2 را منتشر کردم تا شاید با مقایسه آن با برنامه ما برخی واقعیت های صعود مسیرهای دشوار بیشتر برای خوانندگان آشکار شود. در اینجا فهرست وار به برخی از مهمترین این شباهت ها اشاره می کنم.

-          صعود نیمی از مسیر به شکل محاصره ای و نیم دیگر به روش آلپی یا سبکبار

-          پیش بینی غلط صعود نوار صخره ای در یک روز. این قسمت عملا در دو روز صعود شد

-          ادامه صعود بعد از رسیدن به مسیر عادی در حالیکه هوا چندان خوب نبود و غذا و آب هم نداشتند

-          عدم وجود تیم پشتیبانی

-          اقامت چند شبانه روز در ارتفاع بالا تر از 8000 متر (البته در تیم ما این اقامت در بالاتر از 7000 متر صورت گرفت)

-          صعود تنها 30 متر در یک روز. گو اینکه این مقایسه چندان صحیح نیست چرا که تیم ما در روز اول مسافت زیادی را تراورس نمود. تراورس هم بخشی از صعود است. بهترین مثال تراورس قله فرعی به اصلی همین برودپیک است. اختلاف ارتفاع آنها تنها 12 متر است که عبور از آن 1 تا 2 ساعت طول می کشد.

چنانچه مشاهده می کنید، نیمی از انتقادهایی که به تیم ما می شد حول همین چند محور خلاصه می شود.

***

در قسمت دوم از مثالهایی از صعودهای دشوار به صعود یال شمال غربی گاشربروم 4 می پردازم. (متن کامل را در کتاب هیمالیا به روش سبکبار بخوانید)

مسیر شماره 2 (قرمز رنگ) یال شمال غربی است.


برچسب‌ها: هیمالیا به روش سبکبار, برودپیک 92
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  سه شنبه دوازدهم شهریور 1392ساعت 18:18  توسط رامین شجاعی  | 

این چند مدت نقدها و سوالات زیادی در مورد برنامه برودپیک مطرح شده است. بسیاری از سوالات ناشی از

 ناآگاهی از پیچیدگی های صعودهای دشوار در هیمالیا است. تا جایی که می دانم کسی در ایران به غیر از تیم های باشگاه آرش، سابقه صعود از مسیری غیر از مسیر نرمال در هیمالیا را نداشته است. بسیاری از افرادی که پا به هیمالیا گذاشته اند حتی در ایران هم در اندیشه صعودهای نو و برتر نبوده اند و در نتیجه با ناشناخته ها در کوهستان دست و پنجه نرم نکرده اند. و متاسفانه وقتی در مقام منتقد قرار می گیرند سعی می کنند با همین نگرش به نقد برنامه برودپیک بپردازند. نگرشی که در آن مثلا جای همه کمپ ها، دشواری های مسیر، و مسائلی از این قبیل کاملا معلوم و مشخص است. به قول دوستی با نگرش صعودهای تابستانی قله های ایران به هیمالیا رفته اند و با همان نگرش برنامه برودپیک را نقد می کنند. بگذریم از کسانی که تا به حال پا به کوه نگذاشته اند و حالا در مقام کارشناس لب به سخن گشوده اند.

ترجیح دادم قبل از پاسخ مستقیم ابتدا چند مثال از کوهنوردی های دشوار ذکر کنم که هر یک به نوعی با برنامه برودپیک شباهت داشته اند. بعضی از آنها با حادثه همراه بوده اند. از منتقدین خواهش می کنم بعد از خواندن هر ماجرا فرض کنند اگر آن حادثه برای تیم ما اتفاق می افتاد چه تحلیلی در مورد حادثه می داشتند.  بعضی دیگر بدون حادثه بوده اند ولی با شرایط پیش بینی نشده و بسیار دشواری مواجه بوده اند که کمی بداقبالی، مثلا خراب شدن هوا، وضعیت را کاملا دگرگون می کرد. در این موارد هم لطفا ابتدا یک حادثه فرضی را در نظر بگیرند و بعد بار دیگر تیم ما را به جای تیم واقعی قرار دهند و نقد خود را ارائه کنند.

از صعود کوکوچکا و تودک پیتروسکی برای صعود مسیری جدید بر روی K2 شروع می کنم. شباهت های این برنامه با برنامه ما بسیار زیاد است؛ از تلفیق روش های محاصره ای و آلپی گرفته تا تداوم صعود علی رغم نداشتن آب و غذا. همچنین توجه کنید تا آن موقع کوکوچکا چندین مسیر جدید در هیمالیا و قلل 8000 متری را  صعود کرده بود.

تاکید می کنم در اینجا قصد تایید یا رد روشی را ندارم. تنها می خواهم خوانندگان و منتقدین با واقعیات کوهنوردی در این سطح بیشتر آشنا شوند.

مسیر شماره 4 (بنفش رنگ) مسیر کوکوچکا-پیتروسکی است.


برچسب‌ها: هیمالیا به روش سبکبار, برودپیک 92
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  پنجشنبه هفتم شهریور 1392ساعت 21:44  توسط رامین شجاعی  | 

اخیرا متوجه شدم نه تنها مردم عادی بلکه حتی کوهنوردانی باسابقه صعود چندین قله 8000 متری هنوز اطلاعات دقیقی از روش آلپی (سبکبار) در هیمالیا نوردی ندارند. مثلا گمان می کنند صعود سبکبار یعنی صعودی سریع که بدون هم هوایی انجام می شود. به همین دلیل این صفحه ویکی پدیا را از نسخه انگلیسی آن ترجمه کردم بلکه مفید واقع شود.

همچنین چند سال پیش ترجمه کتاب هیمالیا به روش سبکبار را به کمک دوستانی چند به اتمام رساندیم. از کسانی که با این روش صعود آشنا نیستند تقاضا می کنم این کتاب را ورق بزنند تا با روح هیمالیا نوردی با این سبک، مزایا و معایب، و خطرات احتمالی  آن بیشتر آشنا شوند. در ادامه صفحه ویکی پدیا در این باره و مقدمه کتاب فوق الذکر را جهت مطالعه دوباره منتشر می کنم.

از ویکی پدیا

روش سبکبار یا آلپی (به انگلیسی Alpine style) روش سبکبار در کوهنوردی (اغلب در هیمالیانوردی) به روشی اطلاق می‌شود که در آن کوهنورد فقط با اتکا به توانایی‌های خود به انجام صعود می‌پردازد، به طوریکه تمام لوازم شخصی، غذا، چادر و غیره را با خود حمل می‌کند. در نقطه مقابل روش محاصره‌ای قرار دارد که در آن تعدادی کمپ‌های از پیش بر قرار شده وجود دارد که کوهنورد می‌تواند در موقع لزوم از آنها استفاده نماید. به علاوه در روش سبکبار از استفاده از طناب ثابت، اکسیژن کمکی، باربر ارتفاع یا گروه پشتیبانی امتناع می‌گردد. برخلاف روش محاصره‌ای که در آن هم هوایی ضمن برپایی کمپ‌ها و نصب طناب ثابت انجام می‌گیرد، در این روش رفت و برگشت از مسیر انجام نشده و کوهنورد به یکباره برای صعود تا قله اقدام می‌کند. به همین دلیل مراحل هم هوایی باید قبل از صعود نهایی انجام شده باشد.


برچسب‌ها: برودپیک 92, هیمالیا به روش سبکبار
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  جمعه یکم شهریور 1392ساعت 4:3  توسط رامین شجاعی  | 

ترجمه "هیمالیا به روش سبکبار" بعد از بیش از 4 سال بالاخره تمام شد. در آغاز به هیچ وجه فکر نمی کردم تا این اندازه کار ترجمه طول بکشد. کمک دوستان عزیزی که در میانه راه دست یاریشان را دراز کردند برایم بسیار با ارزش بود. امروز با افتخار قسمت اول ترجمه را بار دیگر منتشر می کنم که در صفحه اول آن نام چهار نفر به عنوان مترجم ذکر شده است؛ خانم مهسا امامی و آقایان بهنام کاکاوند و رضا فتحی به اتفاق بنده.

از این دوستان خواستم در صورتی که مایلند ترجمه را به عزیزانشان تقدیم کنند. آقای فتحی و خانم امامی ترجیح دادند چیزی ننویسند. من و آقای کاکاوند سهم خود از این ترجمه را تقدیم می کنیم به:

استاد، همنورد و دوست عزیزم محمد صادق کرباسی

از طرف بهنام کاکاوند

دوست  عزیز و بزرگوارم کیومرث بابازاده

از طرف رامین شجاعی

امیدوارم بنده را به جهت غلط های املایی یا ویرایشی و بخصوص به هم ریختگی حروف فارسی و انگلیسی در چندین فصل آخر ببخشید. اگر فرصتی باشد آنها را اصلاح می کنم.

 همینطور باید از آقای علی پارسایی به جهت در اختیار گذاشتن فضای آپلود فایلهای پی دی اف به طور ویژه تشکر کنم.

مقدمه را از اینجا دانلود کنید.

کانگچن جونگا 8595 متر

رخ شمال غربی / یال شمالی

شاید به استثنای نانگاپاربات بتوانیم کانگچن جونگا را بزرگترین توده کوهستانی در میان بلندترین قلل دنیا بخوانیم. به همان اندازه نانگاپاربات نیز پیچیده و دارای تاریخی طولانی در دنیای کوهنوردی است. اولین تلاشها برای صعود آن به اوایل قرن بیستم باز می گردد. بر خلاف محدودیتهای فراوانی که در همه جای دیگر هیمالیا بر قرار بود کانگچن جونگا بر روی خارجی ها باز بود و تا قبل از رفع محدودیتها در سال 1949 از همه جهات برای صعود آن تلاش شده بود. در اینجا مجبوریم به شمردن برخی از تلاش های صعود آن قبل از جنگ بسنده کنیم: سفر حماسی داگلاس فرشفیلد (Douglas Freshfield) در سال 1902 به دور کوه، تلاش فاجعه بار الستر کراولی (Aleister Crowley)، بر روی رخ جنوبی (یالونگ) در سال 1905، تلاش مسحور کننده پل باور (Pual Bower) بر روی برجهای یخی فراواقعی تیغه شمال شرقی در سالهای 1929 و 1931، و هیئت بین المللی گونتر دایرینفورت (Gunther Dyrenfurth) در سال 1930 بر روی رخ شمال غربی. ادامه...

کانگچن جونگا


برچسب‌ها: هیمالیا به روش سبکبار, ترجمه
+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم شهریور 1390ساعت 9:42  توسط رامین شجاعی  | 

یال جنوب شرقی

منظره مشهور دارجلینگ با این قله مزین شده است- قله ای بسیار زیبا که درست در سمت راست توده بزرگ کانگچن جونگا سر به آسمان ساییده است. در همین دارجلینگ در سال 1955 بود که فکر متحورانه صعود آن شکل گرفت. بریتانیایی ها صعود خود بر کانگچن جونگا را جشن می گرفتند در حالیکه فرانسوی ها به افتخار اولین صعود ماکالو می نوشیدند. آن شب فرانسوی ها تصمیم گرفتند مسیر هیمالیا نوردی را با تلاشی برای صعود قله کوتاه تر اما بسیار سخت تر ژانو دگرگون کنند. ادامه...

پی نوشت: همچنین نگاهی بیندازید به گزارش صعود فوق العاده روسها بر روی دیواره شمالی ژانو:

http://www.russianclimb.com/jannu/jannu_en.html

(با تشکر از آقای علی پارسایی به واسطه معرفی این گزارش)

ژانو


برچسب‌ها: هیمالیا به روش سبکبار, ترجمه
+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم شهریور 1390ساعت 8:49  توسط رامین شجاعی  | 

کوانگده لو ۶۱۸۷ متر

جبهه شمالی

در فصل مربوط به گاوریشانکار نگاه مختصری به دره رولوالینگ انداختیم. در سال های اخیر این منطقه زیبا دوباره بر روی گردشگران خارجی گشوده و تبدیل به یکی از مناطق مورد علاقه برای طبیعت گردی شده است. در صورت صعود در جنوب شرقی و به سمت بالای دره و به طرف بدینگ(Beding) باید از قله‌های ساده رامدونگ (Ramdung) و پارچامو (Parchamo) عبور کرد. پارچامو که سخت تر است مشرف به گردنه یخچالی تسی لاپچا است که رولوالینگ را به دره معروف خومبو متصل می کند. برای آنهایی که آماده پذیرش خطر ریزش سنگ هستند این نقطه اوج یک سفر زیبا و دلپذیر است. ادامه...

 


برچسب‌ها: هیمالیا به روش سبکبار, ترجمه
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیستم مرداد 1390ساعت 8:32  توسط رامین شجاعی  |