داستان کوه

شب سردي بود. اما چون راحت دراز كشيده بودم توانستم خوب بخوابم. صبح ساعت 7 بيدار شدم. تا كمي جمع و جور كنم و صبحانه بخورم ساعت حدود 8:30 شد. طنابها و ابزارهايم را مرتب كردم و صعود را آغاز نمودم. هنوز اميدوار بودم كه امروز مسير را تمام خواهم كرد، اما مطمئن نبودم! بالاي طاقچه ي آرش يك بيرون زدگي بزرگ به شكل مثلث وجود دارد كه اگر از سمت چپ صعود آن را آغاز مي كردم بسيار ساده بود. حتي طبيعي هم مي توانستم آن را صعود كنم، ولي اصلا اين به ذهنم نرسيد! مسير را از سمت راست با شكافي بسيار باريك شروع كردم. تنها يك ميخ حدود دو متر بالاتر ميديم و چيز ديگري وجود نداشت. با سختي زيادي آن طول را صعود كردم. فقط با ابزارهاي مينياتوري و ميخهاي برگه اي كه بيش از سه چهار سانتيمتر در شكاف فرو نمي رفتند. بسيار بادقت و هوشيار بودم تا حركت اضافي يا شوك بي مورد به مياني هايم وارد نكنم. حدود 45 دقيقه طول كشيد تا حدود 20 متر صعود كنم و به بالاي آن مثلث بيرون زده از ديواره برسم. وقتي به پايين نگاه كردم فهميدم كه چه اشتباهي مرتكب شدم. اگر از سمت چپ صعود مي كردم با صرف وقت و انرژي كمتري به بالا مي رسيدم. آنجا سمت راست يك كنج بزرگ وجود داشت، سه ميخ و يك طناب قديمي پوسيده. معلوم بود آن كارگاه ابتداي طول طالقان- شهسوار بوده است. ميخها قديمي و پوسيده بودند، بنابراين خودم كارگاه زدم. با يك فرند و يك ترايكم بزرگ. از يك ميخ هم به عنوان پشتيبان كارگاه استفاده كردم. ادامه...